Indahnya Gambaran Tinggal Di desa catatan Facebook Coach Bahar
Coach Bahar
Aku tinggal kat kampung.
Orang kampung ni lain sikit rentaknya.
Jam 6.30 pagi dah keluar kebun.
Jam 11 pagi dah balik rumah.
Sawit 4 tan dah siap dikeluarkan.
Tak ada drama. Tak ada stres meeting.
Rehatnya?
Di warung-warung.
Pagi penuh.
Tengah hari penuh.
Petang penuh.
Malam pun penuh.
Sembang kosong-kosong.
Kurang tekanan. Kurang pura-pura.
Ramai orang kata orang kampung susah.
Hakikatnya, kat kampung tak ada duit pun tak rasa terlalu terhimpit.
Asal boleh makan.
Belakang rumah bela ayam.
3 bulan dah besar.
Kat bandar?
Ramai miskin bandar.
Nampak smart berpakaian.
Tapi poket kosong.
Nak keluar rumah je dah kena duit.
Bayar tol.
Bayar parking.
Bayar minyak.
Tandas pun kena bayar.
Kat kampung aku ada restoran jejantas,
kedai atas parit.
Jual satey.
Sembang dari politik sampai projek tambak laut juta-juta.
Cara hidup kita berbeza.
Aku duduk dengan seorang pak cik,
umur lebih 70 tahun.
Naik motor buruk.
Baru balik kutip biji sawit.
Kebun dia?
30 ekar.
Anak-anak ramai doktor, peguam, pegawai gomen.
Tak ada seorang pun nak waris tanah kampung.
Aku tanya dia,
“Acik, lembu tahun ni banyak ke boleh buat korban?”
Dia jawab selamba,
“Bolehlah dalam 80 ekor agaknya.
Malas nak buat banyak-banyak.
Dah penat, tak ada orang tolong.”
Orang kampung ni pelik sikit.
Miskinnya tak nampak.
Kayanya pun tak nampak.
Kalau 80 ekor,
jual RM5,000 seekor,
boleh kira sendiri setahun berapa.
Minum dia?
Kopi O kosong je.
Tak riuh menunjuk.
Tak sibuk membuktikan.
Diam-diam…
Tanah bekerja untuk dia.
Aku nak jadi macam pak cik tu. Tapi aku tanam cili dulu. Cili pembekal ambil murah aku buat cili kering jual murah-murah. Buat cili kering gred tempatan. Hari ni beli tiga bungkus ada diskaun 15 %. Bantu petani kampung bos.
Ulasan
Catat Ulasan